…keep on running…

nie popadajmy w skrajność, to tylko zima…

Co przedstawia powyższe zdjęcie ? Szczęśliwego biegnącego człowieka zimową porą… gdzie termometr pokazywał – 35 C a odczuwalna temperatura według tabel oscylowała w okolicy – 50 C. Tak. Na termometrze minus trzydzieści pięć stopni Celsjusza a gość nie ma na ryjku chustki, buffa czy kominiarki… Gość nie jest terminatorem, ewenementem czy Eskimosem. Gość na obrazku przeżył i ma się dobrze. Nie zamarzł, nic mu nie odpadło i nie wybuchły mu płuca. 

Końcówka tegorocznej zimy zaskoczyła wszystkich śniegiem i mrozem a temperatury spadły do kilkunastu kresek poniżej zera, taki numer wywinęła ta zima. Ech ta zima… Przeglądając fejsa i inne media społecznościowe nie dało się nie zauważyć „alertu” pogodowego i setek komentarzy, artykułów o tym jak się chronić przed ekstremalnym mrozem… jak zabezpieczać górne drogi oddechowe przy skromnych – 5 czy – 15 stopniach, bo więcej raczej nie było. Poszły w ruch aparaty, buffy, chusty, szale, kominiarki szczelnie zakrywające nosy, usta i chciałoby się napisać oczy.

Spróbowałem sam… ale wymiękłem po kilku metrach, spróbowałem nawet na 89N biec z zakrytymi ustami i nosem… nie  dało się. Pogrążyła mnie intensywność i niemożność wentylacji, więc zrezygnowałem z wszystkiego, co mnie ograniczało i oddychałem normalnie. Na początku przez nos a następnie przez usta. Tragedii nie było a było – 35 C… to jest dość zimno.

Czytaj dalej

Moje życie moja droga, mój wybór, moja krew…

źródło: http://ketkiborgaonkar.blogspot.com 

Sportowiec jest jak balon, który może wzlecieć do góry ku wyżynom, ale może pęknąć z wielkim hukiem i zaliczyć spektakularną porażkę. Najważniejsze jednak jest jego pompowanie. Można to zrobić w samotności ciszy i spokoju przyglądać się, jak wznosi się coraz wyżej i wyżej a można robić to na pokaz z wielką pompą, lecz zazwyczaj nic dobrego z tego nie wychodzi, bo balon pęka z wielkim hukiem, gdy osiągnie maksimum swojej pojemności...  

Himalaiści, olimpijczycy, piłkarze, maratoczycy, wyczynowi sportowcy i … amatorzy. Co ich wszystkich łączy? Cel, droga, wyzwanie, napięcie, emocje, walka… Czy może oczekiwania? Oczekiwania z zewnątrz, oczekiwania od samego sienie, chęć samospełnienia, samorealizacji, chęć osiągnięcia założonego celu, który zdarza się, że jest na wyrost, ale poniekąd to i dobrze… Chociaż z drugiej strony… No właśnie. Być, albo nie być oto jest pytanie… 

Czytaj dalej

66°33’39″N & 66°33’39″S

Koło podbiegunowe, krąg polarny – równoleżnik ziemski o szerokości geograficznej 66°33’39″N (na półkuli północnej) lub 66°33’39″S (na półkuli południowej). Koło podbiegunowe jest nieustannie w ruchu i zmienia nieznacznie swoją szerokość geograficzną. Przez ostatni milion lat granica ta zmieniała się o blisko 250 km (65,5°–67,7°N i S). Obecnie (do roku 2015) północne koło podbiegunowe przesuwa się na północ a południowe na południe. 1 grudnia 2013 roku znajdowało się na szerokości odpowiednio 66°33’45,066″N i 66°33’45,066″S (według wzoru astronoma Jacques’a Laskara) – taką definicję koła podbiegunowego można przeczytać w Wikipedii. 

Czytaj dalej

styczeń, luty…

Jest takie powiedzenie, „maratończyka poznaje się po tym, jak kończy…” i mam nadzieję, że to powiedzenie dotyczy również wejścia w nowy rok, w nowy sezon, w nowy okres. Nie ważne, jak się zaczyna, nie ważne jaki będzie początek roku, ważne jak będzie koniec i tego chciałbym się trzymać. 

Bez zbędnego gadania, pisania i słodkiego <cenzura>… Styczeń – chciałbym jak najszybciej zapomnieć. Luty… nie zaczął się również różowo, chociaż trochę pobiegałem, a raczej potruchtałem. Nie można tego nazwać treningiem, lecz wprowadzeniem do aktywności ruchowej dla średniozaawansowanych. Dlaczego ? Sporo się posypało tematów, trochę się rozjechałem w środku i ciężko jest mi to we łbie wszystko (dalej) poukładać i przyjąć do świadomości pewny ciąg zdarzeń, który właśnie się zakończył i na który nie mam żadnego wpływu… Życie. Każdego to czeka, prędzej czy później i nie mamy na to żadnego wpływu… 

Chciałem się wziąć w garść, nawet zaczęło jako tako iść, ale zdechła mi noga. Niby Achilles, ale finalnie wg Maćka to temat powięziowy i również skłaniałbym się ku temu. Ból w ścięgnie i klapanie prawej stopy to tylko następstwo tego, co się stało w środku i nad tym pracujemy. Jak wyjdzie zobaczymy. Mam nadzieję, że dobrze, bo z podobnym tematem już miałem do czynienia. Najśmieszniejsze jest to, że przyczyna tkwi w… butach. Nie w żadnym przeciążeniu, przetrenowaniu itp., ale w butach, w których zrobiłem o kilka treningów za dużo. W butach z dropem 10 mm… czyli o 2 i pół raza za dużym, jak to tak można opisać, niż w butach w których normalnie trenuję. Może wydać to się dziwne, ale jak biega się w rok ponad 4 500 km na niskim dropie to cały aparat ruchu do tego się przyzwyczaja a jak nagle ubierze się buty na wysokim obcasie… wszystko pada. Szczególnie, jak się ma delikatne nogi. Taki „francuski piesek” ze mnie… 

Jednak brnąc dalej… jak to mówi Sylwuś, „tak miało być i koniec”, poza tym „nie ma przypadków, jest tylko cel, którego nie rozumiemy„… i kropka. Życie napisze dalszy scenariusz i mam nadzieję, że bardziej optymistyczny…

Trzeba więc spiąć tyłek, zacisnąć zęby i ruszyć do przodu… samo się nie zrobi, nikt za mnie niczego nie zrobi, więc koniec marudzenia. Czas zacząć działać. Są nowe cele do zrealizowania a życie jest za krótkie by się bawić w myśli smutne… 

#WalkaTrwa

 

Copyright Piotr Suchenia © 2012. All Rights Reserved.